7 oktober stond een 25 km trail run op het programma. 25 km trail runnen had ik nog nooit gedaan, 25 km op de weg eigenlijk ook niet! Maar op de een of andere manier zag ik iets minder op tegen de 25 km trail. Trailrunning is iets relaxter dan op de weg rennen. Je kan er meer van genieten door de mooie natuur en de rust waarin je meestal loopt. Ook loop je vaak zonder veel mensen om je heen. Ik zag eigenlijk al weken op tegen de afstand, ik had constant in mijn achterhoofd dat ik de run wilde terug zetten naar 15 km. Maar ik zou deze afstand samen met Melanie lopen en van haar kreeg ik geen bericht dat ze wilde omboeken. Dus zo werd het vanzelf zondag en hadden we nog steeds tickets voor 25 km! 

De race begon erg lekker, we zouden hem opbouwen van verzorgingspost naar verzorgingspost. Tot de eerste post hebben we best goed gelopen, de post was op ongeveer 7 km. In dat stuk zat ook al een beklimming van een duin. Dat vind ik echt zo lastig. Zolang ik vlak kan lopen gaat het best lekker, maar de hoogtes echt een stuk minder. Naar beneden gaat dan meestal wel super lekker!

Daar heb je vrienden voor!

In de route zaten ook veel singeltracks, deze waren soms zo smal dat je net geen 2 voeten naast elkaar kon zetten. Ze waren behalve heel smal, lang en slingerend, maar het liep erg lekker. Wat ik ook fijn vind van trailrunnen is dat de ondergrond meestal erg zacht is. We hadden in de route ook 2 keer een stuk strand, het eerste stukje strand was maar kort, maar we moesten wel het duin over om er op te komen en om er af te gaan. Het zand was heel wit en heel mul. Het leek wel of ze speciaal nieuw zand op onze route hadden gelegd. Het 2de stuk strand was heel zwaar en lang. Wat daar bij kwam is dat ik last van mijn schoen had. Hij zat niet lekker en ik voelde de hele tijd een plek onder de zijkant van mijn voet. Wat later bleek, dat daar en gigantische blaar zat. Na dit stukje strand moesten we nog 6 km. Dit waren 6 zware kilometers, maar wat is de steun van vrienden dan fijn. Melanie en Tommy hebben me het laatste stukje er echt door gesleept. Dan met zijn drieën over de finish, echt super gaaf!

Daar heb je vrienden voor!

Wat dit weekend ook heel mooi maakte is dat ik op het laatste moment geen oppas voor Mona had. Mona zou eigenlijk naar Florianne gaan, maar haar katten waren ziek, wat ook besmettelijk voor Mona is. Dat bericht kreeg ik op vrijdag. Ik moest dus heel snel proberen om iets voor haar te regelen. Ik zou zondag met de boot van Harlingen naar Terschelling gaan. In Harlingen woont een tante van me dus heb ik haar gebeld om te vragen of ze toevallig dat weekend thuis zou zijn en of Mona bij haar mocht logeren. Dat was meteen goed! Zaterdag zijn Mona en ik dus op tijd richting Harlingen gegaan. Mona kon het meteen goed vinden met haar 2 honden. We hebben een leuke middag gehad, rond gereden door Harlingen, naar het tuincentrum, op een terrasje gezeten en ‘s-avonds lekker gegeten bij een pizzeria. Binnen was geen plaats, maar het weer was goed, dus we hebben lekker op het terras onder een heater gezeten. Alles bij elkaar maakte mijn weekend als een minivakantie.

-EvO